Współczesna dydaktyka matematyki podkreśla korzyści z aktywnego udziału uczniów w procesie definiowania pojęć. Zwraca się uwagę na fakt , że „ ...dla wielu przeciętnych uczniów definicje i twierdzenia matematyczne pozostają martwe właśnie dlatego, że w procesie nauczania nie uwzględnia się wyraźnie, stale, konsekwentnie świadomie ze strony nauczyciela, tego istotnego ogniwa, jakim jest przekład definicji czy twierdzenia na jego operatywne , czynnościowe ujęcie...” Zofia Krygowska ,,Operatywny charakter matematyki i czynnościowe jej nauczanie”. Zarys dydaktyki matematyki, część I, WsiP,Warszawa,1977r.
Pokażę na przykładzie jak definiujemy liczby trójkątne :
Najpierw sporządzam poglądowy rysunek, obrazujący powstawanie kolejnych liczb trójkątnych:

Po tak przeprowadzonej obserwacji , uczniowie samodzielnie definiują ciąg ( Tn) liczb trójkątnych sposobem rekurencyjnym.
DEFINICJA I : Ciąg liczb trójkątnych (Tn) opisany jest wzorem rekurencyjnym :

Stąd uczniowie formułują hipotezę : Tn = 1 + 2 + 3 +...+ n, co prowadzi do czynnościowego ujęcia definicji liczb trójkątnych:
DEFINICJA II : Jeśli dodam do siebie n początkowych dodatnich liczb naturalnych to otrzymam n-tą liczbę trójkątną.
Ci uczniowie, którzy pamiętają wzór *, udowadniany na pierwszej lekcji dotyczącej indukcji matematycznej

są w stanie utworzyć trzecią definicję liczb trójkątnych :
DEFINICJA III : Ciąg ( Tn ) liczb trójkątnych jest ciągiem o wyrazie ogólnym Tn = .
Chociaż liczby trójkątne nie są ujęte programem nauczania, nie zaszkodzi, aby w klasie z rozszerzonym programem matematyki wprowadzić ich różne definicje, a na kółku rozwinąć temat i zająć się np. liczbami piramidalnymi – wdzięcznym tematem niektórych konkursów matematycznych. Bardziej zainteresowanym matematyką uczniom warto postawić następujący problem: Znajdź wzór określający n-tą liczbę piramidalną Pn, wiedząc, że Pn=T1+T2+T3+...+Tn .
Najistotniejszym mechanizmem aktywnego uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań , na czym głównie oparte jest uczenie się matematyki.
Z punktu widzenia dydaktyki matematyki, pożądane byłoby rozwiązywanie tego samego problemu różnymi metodami i tzw. „ eksploatowanie” zadań do końca, wyciąganie wniosków służących rozwiązywaniu podobnych problemów, uogólnianie rozwiązań , a nawet jeśli się da – wypracowywanie przy czynnym zaangażowaniu uczniów, pewnych schematów na bazie rozwiązywanych problemów.