Przeskocz do treści

Jak zachęcać uczniów liceum do twórczego uczenia się matematyki?

Współczesna dydaktyka matematyki podkreśla korzyści z aktywnego udziału uczniów  w procesie definiowania pojęć. Zwraca się uwagę na fakt , że  „ ...dla wielu przeciętnych uczniów definicje i twierdzenia matematyczne pozostają martwe właśnie dlatego, że w procesie nauczania nie uwzględnia się wyraźnie, stale, konsekwentnie świadomie ze strony nauczyciela, tego istotnego ogniwa, jakim jest przekład definicji czy twierdzenia na jego operatywne , czynnościowe ujęcie...” Zofia Krygowska ,,Operatywny charakter matematyki i czynnościowe jej nauczanie”. Zarys dydaktyki matematyki, część I, WsiP,Warszawa,1977r.

Pokażę na przykładzie jak definiujemy liczby trójkątne :

Najpierw sporządzam poglądowy rysunek, obrazujący powstawanie kolejnych liczb trójkątnych:

Po tak przeprowadzonej obserwacji , uczniowie samodzielnie definiują ciąg ( Tn) liczb trójkątnych sposobem rekurencyjnym.

DEFINICJA I : Ciąg liczb trójkątnych (Tn) opisany jest wzorem rekurencyjnym :

Stąd uczniowie formułują hipotezę : Tn = 1 + 2 + 3 +...+ n, co prowadzi do czynnościowego ujęcia  definicji liczb trójkątnych:

DEFINICJA II :  Jeśli dodam do siebie n początkowych dodatnich liczb naturalnych to                                          otrzymam n-tą liczbę trójkątną.

Ci uczniowie, którzy pamiętają  wzór  *, udowadniany na  pierwszej lekcji dotyczącej indukcji matematycznej

są w stanie utworzyć trzecią definicję  liczb trójkątnych :

DEFINICJA III :   Ciąg ( Tn ) liczb trójkątnych jest ciągiem o wyrazie ogólnym Tn = .

 

Chociaż liczby trójkątne nie są ujęte programem nauczania, nie zaszkodzi, aby w klasie z rozszerzonym programem matematyki wprowadzić ich różne definicje, a na kółku rozwinąć temat i zająć się np. liczbami piramidalnymi – wdzięcznym tematem niektórych konkursów matematycznych. Bardziej zainteresowanym matematyką uczniom warto postawić następujący problem: Znajdź wzór określający n-tą liczbę piramidalną Pn, wiedząc, że  Pn=T1+T2+T3+...+Tn .

Najistotniejszym mechanizmem aktywnego uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań , na czym głównie oparte jest uczenie się matematyki.

Z punktu widzenia dydaktyki matematyki, pożądane byłoby rozwiązywanie tego samego problemu różnymi metodami  i  tzw. „ eksploatowanie”  zadań do końca,  wyciąganie wniosków  służących rozwiązywaniu podobnych problemów,  uogólnianie rozwiązań , a nawet jeśli się da – wypracowywanie przy czynnym zaangażowaniu uczniów, pewnych schematów na bazie rozwiązywanych problemów.